De groep kwijt

Met Sander stond ik halverwege de Nita bergpas (仁田峠, nita tōge) op de actieve vulkaan Unzen (雲仙岳, unzendake).

“Zouden ze in die gondel zitten?”

Zaterdag 15 november 2008. Vandaag maakten wij, de tien Nederlanders van NUJALP (Nagasaki University Japanese Language Program), en een groep andere uitwisselingsstudenten aan de universiteit van Nagasaki een bustocht naar de plaatsen Shimabara en Unzen in het uiterste oosten van de prefectuur Nagasaki. In de buurt van een kabelbaan stapten we uit en liepen we gezamenlijk over een stenen pad richting het kabelbaanstation.

Halverwege spotten Sander en ik echter een veel spannender bospaadje dat met veel kronkels de vulkaan opkroop. Met één blik naar Sander werd de beslissing genomen: laat die anderen zich maar lui naar boven vervoeren in zo’n karretje, wij gaan lopen!

Maar Japanse uitstapjes beoefenen veelal het “bus-in-bus-uit” principe, waarbij vaak niet meer dan tien minuten wordt uitgetrokken voor het bezichtigen van een bepaalde locatie. Terwijl Sander en ik Unzen trotseerden, nu eens stilstaand om te genieten van het uitzicht, dan een praatje makend met een afdalend Japans echtpaar, vroeg de rest van de groep, reeds teruggekeerd naar het parkeerterrein, zich ongeduldig af waar die twee Nederlanders gebleven waren. Er werden meerdere pogingen gedaan om ons te bellen, maar op 1333 meter hoogte kregen onze mobiele telefoons het signaal niet te pakken.

Toen we na een stevige wandeling eindelijk boven aankwamen en nog steeds alleen maar Japanse gezichten om ons heen zagen, drong het langzaam tot ons door dat het beklimmen van de berg per kabelbaan mogelijkerwijs niet op het programma stond. We haastten ons met diezelfde baan naar beneden, liepen met versnelde pas terug naar de bus en vonden daar inderdaad ons reisgezelschap terug, deels opgelucht dat ons niets overkomen was, deels chagrijnig omdat we het tijdschema compleet om zeep geholpen hadden.

Het avontuur werd in de weken erop uitvoerig door de andere NUJALP’ers gedocumenteerd. Lena voelde zich “van haar Zen beroofd” en kon er niet om lachen. Glynis klokte veertig minuten vertraging. Pyke schrok even toen de docenten op het punt stonden zonder ons in de bus te stappen. En Sander? Die trakteerde zijn lezers op een aantal prachtige foto’s.

We hadden ons lesje die dag wel geleerd. Of..?