Ik herinner het me als de dag van gister. “Ik ga elke dag voor jullie koken,” riep Matthias enthousiast voordat we naar Japan vertrokken, “elke dag!”. Van dat nobele streven kwam helaas vrij weinig: de keren dat hij het fornuis heeft aangeraakt is tot op heden op één hand te tellen.
Maar nu was het dan toch zover! Reiko, Matthias’ tutor, kwam langs en er zou gekookt worden. Indonesisch werd het, nasi goreng met babi ketjap en preitaart, gebaseerd op moeders recept.
Reiko keek met vrolijk glinsterende ogen toe terwijl onze Matipuuh (マティプー, matipū) de nasi op haar bord schepte. En geef haar eens ongelijk: het feestmaal smaakte heerlijk.
Matthias, volgende keer weer?
Ik ben iig blij dat het is gelukt. Kwam er alleen laatst achter dat ik blijkbaar bij de Babi Ketjap een ingredient was vergeten XD. Ach, het smaakte goed en dat betekent dat het alleen maar beter gaat smaken!
En jaja, volgende keer mag je weer komen eten… ;p