McDonald’s (マック, makku in de volksmond) heeft een nieuwe actie: honderd yen terug op je tweede hamburger bij een setmenu.

“Het spijt ons, maar deze actie geldt pas vanaf vijf uur,” werd me verteld toen ik een Big Mac (ビッグマック, biggu makku) menu en een honderd yen ‘burger bestelde.
“Oh, jammer… Hoe laat is het nu dan?” vroeg ik, grissend naar de mobiele telefoon in mijn broekzak om de digitale klok op het display raad te plegen.

“Eén minuut voor vijf?!” Ik kon een spottende glimlach niet onderdrukken. “Dan wacht ik wel even.”

Het meisje achter de kassa zag ook in dat die ene minuut, mogelijk nog maar vijftig seconden, het niet waard was om honderd yen extra neer te leggen, maar ze werd tegelijkertijd wat paniekerig van de alsmaar groeiende rij mensen achter me die graag wilden bestellen. Vlug ging ze op zoek naar de bedrijfsleider om na te vragen of ik mijn honderd yen niet al terug kon krijgen. Toen de man eindelijk traag aan kwam wandelen, toonden de witte cijfers op mijn display echter al het getal ’17:00′ — “het is vijf uur, dus de actie is geldig hoor,” verweet hij haar flauw.

Maar daar hield het avontuur niet op. Honderd yen terug betekent immers honderd yen terug, en de prijs van mijn honderd yen ‘burger werd dan ook netjes door het meisje in ontvangst genomen en in de kassa gestopt. Kassa dicht, kassa open, honderd yen eruit, vrolijk kartonnetje eromheen en nogmaals over de toonbank.

“Alstublieft, u krijgt honderd yen terug. Eet smakelijk.”

Beppu staat bekend om haar talloze onsen (温泉, onsen) en badhuizen, wij om onze liefde ervoor. Martijn had Beppu al eens eerder verkend en kende een goedkope in de buurt. “Het is geen Fuku no yu (ふくの湯, fuku no yu) of Gokurakuyu (極楽湯, gokurakuyu), maar hey– deze kost slechts 100 yen,” riep hij quasi-enthousiast.

We begrepen al vlug waarom. De tegels op de grond en aan de muur waren verkleurd en zagen er viezig uit, de hele ruimte rook wat eigenaardig. Douches om je af te sproeien voordat je in het bad stapt, ontbraken. Het water had tevens een onnatuurlijk kleurtje en was zo heet dat je het niet langer dan een paar minuten uithield.

Een ervaring, dat wel.

“Ieder product 100 yen” (どれでも一品１００円, doredemo ippin hyaku-en), leest het bordje dat tegen de wand van het hokje is gespijkerd, ergens langs de twee en een halve kilometer lange weg tussen de dorpjes Mugio en Haruo. Groenten en fruit liggen voor het grijpen op de houten bank, en in de verste verte is niemand te bekennen. Sander gooit braaf een munt in de houten “betaaldoos”, enkel vergrendeld met een oud, roestig slot, en kiest een netje verse mandarijnen uit.

Lekkerder heb ik ze zelden geproefd.