Ingeklemd tussen enkele woningen en de kabels die de buurt van stroom voorzien, staat de rechterhelft van een stenen torii van het nabijgelegen Sannō heiligdom. De linkerhelft werd op 9 augustus 1945 verwoest door de atoombom die, nog geen kilometer noordelijker, op Nagasaki viel en een spoor van dood en verderf achterliet.

Een schoolklasje neemt even rust bij de torii om vervolgens koers te zetten richting het vredespark. “Want over drie weken,” vertelt de juffrouw aan haar leerlingen, “worden de slachtoffers van de bom daar herdacht.”

Nagasaki stond dit weekend weer in het teken van het jaarlijkse havenfestival (港祭り, minato matsuri). Pyke en ik droegen voor de gelegenheid onze jinbei, Lena en Kana hadden hun yukata aan. Glynis, Matthias en Reiko waren er ook bij.

Het regende en we besloten, net als honderden anderen, te schuilen in winkelcentrum Yume Saito (夢彩都, yume saito). We zijn er tegenwoordig wel aan gewend af en toe te worden aangestaard, maar het was nooit eerder zo erg als nu. Japanse kinderen poogden de grens van hun dapperheid te overschrijden door zo dicht mogelijk in onze buurt te staan of tussen de “reuzen” door te lopen, scholieren schreeuwden enthousiast gedag en volwassenen tikten elkaar en wezen vervolgens op “die buitenlanders in Japanse kleding”.

En de Westerse toeristen keken al even vreemd op.

Even verderop, nog net iets hoger, drijft een tweede vlieger op de golven van de wind. Een rode, met het Chinese karakter voor “draak” (龍, ryū).

Japanse en Nederlandse vlaggetjes vormen het design van de vlieger. Zo vind je ze alleen in Nagasaki, waar het rood-wit-blauw al in de 17de eeuw te zien was in de masten van de handelsschepen van de VOC en op het kunstmatige eilandje Dejima.

De vliegeraar geeft een ruk aan het touw. De vlieger, waarvan de Japanse en Nederlandse vlaggen het design vormen, komt direct los van de grond en stijgt in luttele seconden tot enorme hoogtes, onder het witte wolkendek maar boven de roofvogels die op zoek zijn naar hun prooi. Daar blijft de vlieger rustig zweven, uitkijkend over het hele park en de wijde omgeving.

De vliegeraar bindt het touw aan een stokje en prikt die in de grond. Dan gaat hij zitten, zijn rug en achterhoofd rustend tegen de stam van een nabije boom. Hij zet zijn hoed af, tuurt een ogenblik naar zijn eigen vlieger en sluit zijn ogen. Een ogenblik later klinkt het regelmatige geluid van zijn kalme ademhaling; de vliegeraar slaapt.