De maaltijd die Jurre ons voorschotelde.

Zeven bekende koppen schoven aan om Jurres gehaktballen te proeven. Jurre zelf, hier aan het hoofd van de tafel, mocht een korte pauze nemen en at gezellig een hapje mee van zijn eigen creatie.

Naar de bioscoop! Er is de afgelopen tijd een hoop te zien op het witte doek: “Departures” (おくりびと, okuribito) was een enorm succes in binnen- en buitenland, en is nu uit op DVD. “Watashi wa kai ni naritai” (私は貝になりたい watashi wa kai ni naritai) kwam niet over de grens, maar sloeg desalniettemin aan. En nu draait natuurlijk Angels & Demons (天使と悪魔, tenshi to akuma) met Tom Hanks (トム・ハンクス, tomu hankusu), want Hollywood kennen ze hier ook.

Maar ik kwam voor “Yomei ikkagetsu no hanayome” (余命一ヶ月の花嫁, yomei ikkagetsu no hanayome), een waargebeurd verhaal over een meisje dat door kanker nog één maand te leven heeft. In 2007 huilde Japan in de huiskamer om de tv-documentaire over Nagashima Chie, nu huilt Japan in de bioscoopzaal om de speelfilm met Eita en Eikura Nana.

Halverwege de film begint het: op een stoel linksonder een zacht gesnik, rechtsboven een neus die wordt opgehaald. Al gauw kijkt de halve zaal met rode ogen naar het emotionele schouwspel dat zich voor hen afspeelt. Zakdoekjes worden uit tassen gehaald, popcorn en hotdogs weggelegd. Want, zo hoor ik een meisje later tegen haar vriendin zeggen, “ik was zo aangedaan dat ik mijn eetlust compleet verloor”. Ik schat dat een kleine negentig procent van de bezoekers het die zondag niet drooghield.

Als de aftiteling over het bioscoopscherm rolt, blijft iedereen naar goed Japans gebruik zitten. Maar zelfs als de lichten in de zaal aangaan, blijven veel bezoekers in hun stoel plakken. Ik kijk verbaasd om me heen terwijl ik me richting de uitgang begeef. Sommigen huilen nog even na, anderen zitten met spiegeltjes en make-up. Ach ja, de oogschaduw mascara is uitgelopen.

“Ik geef op.”
“Weet je het zeker?”
“Ik weet het zeker, ik geef op.”

Team Matipuuh (チームマティプー, chīmu matipū) springt direct overeind. “Jammer joh, het was een dappere poging. Schep ons nu ook eens op.”

Enkele minuten later zijn de rollen omgedraaid en kijkt Matthias toe hoe Pyke, Evelien, Maaike, Kana en ik van het (inmiddels gesmolten) ijs smullen. Het gaat snel, en wanneer ik mezelf voor de derde keer bijschep bijschenk, blijkt het glas al tot op de bodem te zijn leeggegeten.

Met zijn zessen niet echt een grootse prestatie, en dat blijkt: we zijn de 1386e groep die het voor elkaar heeft.

Langzaam maar zeker verdwijnt het ijs door Matthias’ keelgat. Het begint er langzaam naar uit te zien dat hij het klusje gaat klaren.

Dan vertrekt Matthias’ gezicht. Hij is op de helft, maar de bodem van het glas is nog lang niet in zicht. Dapper vecht hij door, al heeft een stemmetje in zijn hoofd hem waarschijnlijk al laten weten dat het niet gaat lukken. Hij staat op, neemt een pauze en dan de beslissing.

“Ik geef op.”
“Weet je het zeker?”
“Ik weet het zeker, ik geef op.” (wordt vervolgd)