“Ik geef op.”
“Weet je het zeker?”
“Ik weet het zeker, ik geef op.”

Team Matipuuh (チームマティプー, chīmu matipū) springt direct overeind. “Jammer joh, het was een dappere poging. Schep ons nu ook eens op.”

Enkele minuten later zijn de rollen omgedraaid en kijkt Matthias toe hoe Pyke, Evelien, Maaike, Kana en ik van het (inmiddels gesmolten) ijs smullen. Het gaat snel, en wanneer ik mezelf voor de derde keer bijschep bijschenk, blijkt het glas al tot op de bodem te zijn leeggegeten.

Met zijn zessen niet echt een grootse prestatie, en dat blijkt: we zijn de 1386e groep die het voor elkaar heeft.

Langzaam maar zeker verdwijnt het ijs door Matthias’ keelgat. Het begint er langzaam naar uit te zien dat hij het klusje gaat klaren.

Dan vertrekt Matthias’ gezicht. Hij is op de helft, maar de bodem van het glas is nog lang niet in zicht. Dapper vecht hij door, al heeft een stemmetje in zijn hoofd hem waarschijnlijk al laten weten dat het niet gaat lukken. Hij staat op, neemt een pauze en dan de beslissing.

“Ik geef op.”
“Weet je het zeker?”
“Ik weet het zeker, ik geef op.” (wordt vervolgd)

Dan begint het gevecht tegen het parfait. Het lijkt een onmogelijke opgave, maar gelukkig staat Matthias er niet helemaal alleen voor: Team Matipuuh (チームマティプー, chīmu matipū) mag het glas weliswaar niet aanraken, ze kunnen hem wel op andere manieren steunen: Pyke masseert zijn schouders, de rest spreekt hem moed in. “Honderd yen (~75 eurocent) als je het volgende bolletje ook opeet.” Het wil soms helpen.

Langzaam maar zeker verdwijnt het ijs door Matthias’ keelgat. Het begint er langzaam naar uit te zien dat hij het klusje gaat klaren. (wordt vervolgd)

Weet die jongen wel waar hij aan begint?!

We hadden al een plastic variant gezien bij de ingang van café Olympic (カフェオリンピック, kafe orinpikku) maar toen de serveerster het parfait (１ｍパフェ, ichi mētoru pafe) op tafel plaatste, keek iedereen elkaar toch even aan. Voor ons stond een reusachtig glas, tot de rand toe gevuld met verschillende meer en minder unieke smaken ijs, coffee jelly, stukjes kiwi, banaan, mandarijntjes en andere lekkernijen. Daarbovenop een viertal hoorntjes en, om het af te maken, een aantal heerlijke taartjes.

De tafel begon te watertanden maar kende de afspraak. Alleen Matthias mocht en zou het parfait aanraken. (wordt vervolgd)

Eén meter parfait. Het is de topattractie die café Olympic (カフェオリンピック, kafe orinpikku) zo populair maakt binnen én buiten Nagasaki. Matthias riep ooit dat hij een poging zou doen om het reusachtige ijsje in zijn eentje naar binnen te werken, en beloftes verbreek je niet. Vandaag, zaterdag 23 mei 2009, was het zover.

Enigszins zenuwachtig stapte hij het zaakje binnen. Pyke, Evelien, Maaike, Kana en ik waren erbij om hem aan te moedigen, te steunen bij een brain freeze, en -mocht Matthias zijn queeste onverhoopt falen- het resterende ijs op te eten.

Voordat het parfait op tafel verscheen, kreeg Matthias een papiertje onder zijn neus geduwd met waarschuwingen die grotendeels op hetzelfde neerkwamen: dat het parfait vanwege diens hoogte eenvoudig omvalt en men dus uiterst voorzichtig dient te doen.

Prima, laat maar komen! (wordt vervolgd)