De restaurants op de bovenste verdieping van Amyu (Amu) Plaza (アミュプラザ, amyu puraza) genoten grote populariteit onder de Hollanders die van 25 april tot 1 mei in Nagasaki vertoefden. Woensdag werd restaurant Milan aangedaan en de reacties waren, het kon haast niet anders, uitermate positief.

Kip in hete saus bestelde ik, want wie in Zuid-Korea is wil natuurlijk proeven waar de Koreaanse keuken om bekend staat: diens pittigheid.

Wat een vergissing. Het smaakte heerlijk, daar is geen twijfel over mogelijk, maar, in formeel Nederlands, mijn bek stond in brand. De kip zelf was al enorm pittig, de hete saus versterkte die smaak tot in het helse. Wat is gratis water in restaurants op dit soort momenten toch een godsgeschenk.

Leuk aan de Koreaanse horeca zijn de schaaltjes met kimchi en andere bijgerechten die eveneens gratis worden geserveerd. Daar maak je iedere Nederlander gelukkig mee.

Sjors staat voor een klein theehuisje aan de rand van Yufuin. Ondanks het feit dat het huisje op nog geen tien minuten lopen van de vrij toeristische hoofdstraat ligt, is er in de directe omgeving geen enkel teken van leven te bekennen.

Wanneer de serveerster van de Bikkuri Donkey (びっくりドンキー, bikkuri donkii) richting onze tafel komt, blijkt dat de naam van het hamburger- en steakrestaurant, vrij vertaald als “De Verbazende Ezel”, niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Geheel in stijl met het Amerikaanse cowboy-sfeertje is de menukaart die het meisje letterlijk naar de tafel sjouwt, ontworpen als de klapdeuren van een ouderwetse saloon. Best eventjes bikkuri.

Gegeten wordt, volledig tegen datzelfde cowboy-sfeertje in, met stokjes. Toch ook wel weer verbazingwekkend.

Op het terras van het “Tuin Café” (花畑のカフェ, hanabatake no kafe) in Huis Ten Bosch, uitkijkend op molens en bloemen, genietend van een pannenkoek met banaan en een oer-Hollandse (?) kaas-shake. Linkerhand vormt het V-teken — toch nog een hint naar Japan.