Nagasaki stond dit weekend weer in het teken van het jaarlijkse havenfestival (港祭り, minato matsuri). Pyke en ik droegen voor de gelegenheid onze jinbei, Lena en Kana hadden hun yukata aan. Glynis, Matthias en Reiko waren er ook bij.

Het regende en we besloten, net als honderden anderen, te schuilen in winkelcentrum Yume Saito (夢彩都, yume saito). We zijn er tegenwoordig wel aan gewend af en toe te worden aangestaard, maar het was nooit eerder zo erg als nu. Japanse kinderen poogden de grens van hun dapperheid te overschrijden door zo dicht mogelijk in onze buurt te staan of tussen de “reuzen” door te lopen, scholieren schreeuwden enthousiast gedag en volwassenen tikten elkaar en wezen vervolgens op “die buitenlanders in Japanse kleding”.

En de Westerse toeristen keken al even vreemd op.

‘s Avonds lichtten de deelnemende boten aan het zeilboten festival (帆船まつり, hansen matsuri) op, wat vanuit alle windrichtingen van Nagasaki een prachtig gezicht opleverde.

Daarnaast stond elke dag om tien voor negen een spetterend vuurwerk op het programma dat wellicht iets te lang voortzette maar desalniettemin mooi was om te bezichtigen — in verband met de krachtige wind werd het schouwspel zaterdag echter afgelast.

Ondanks het vreemde weer -het dikke wolkendek liet slechts af en toe een paar zonnestralen door en de krachtige windvlagen aan de waterkant voelden ijskoud aan- keken honderden bezoekers zaterdag toe hoe alle zesendertig zeilen op het dek van de Kaiwo Maru (海王丸, kaiōmaru) gehesen werden. Een spectaculair gezicht.

Andere deelnemende zeilboten aan het zeilboten festival (帆船まつり, hansen matsuri) voeren heen en weer met passagiers die hoogstwaarschijnlijk baalden dat ze hun sjaal en handschoenen thuis hadden gelaten.

In Lena vonden de Russische matrozen een lotgenoot, en al gauw leidde dat tot diepgaande gesprekken in een taal die mij niet meester is. Ondanks haar “rare accent” pakte Lena het ogenschijnlijk goed aan, want de fotocamera’s werden uit de uniformen gehaald en onze eigen Russin moest minutenlang samen met de zeebonken poseren.

Glynis greep ook de kans om haar Russisch op te schaven en blèrde vrolijk mjult (honing) naar de jongens. Het is niemand geheel duidelijk wat ze daarmee probeerde te bereiken.

Nagasaki’s zeilboten festival (帆船まつり, hansen matsuri) is begonnen. De Kaiwo Maru (海王丸, kaiōmaru), een prachtige viermaster, steelt de show, maar ook de andere schepen mogen er zijn. Ze liggen achter elkaar aangemeerd tussen Dejima Wharf (出島ワーフ, dejima waafu) en Seaside Park (水辺の森公園, mizube no mori kōen), en zoals tijdens iedere andere matsuri staan kraampjes met etenswaren opgesteld in de directe omgeving van de feestelijkheden.

Het is nog rustig vandaag. Kleine mannetjes met reusachtige camera’s en bijbehorende statieven hopen de eerste prijs van de fotowedstrijd, dertigduizend yen, in de wacht te slepen; hier en daar wandelt een buitenlandse toerist, achtervolgd door hordes studentes van de Kwassui Meisjes Universiteit (活水女子大学, kassui joshi daigaku) die zijn opgedragen een korte enquête te houden onder Engelssprekenden. En dan zijn er natuurlijk de jonge Russische matrozen die trots in hun witte of blauwe uniformen langs het water paraderen.