Dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, blijkt als ik ‘s morgens door het zolderraam naar buiten kijk. Het is Mogi dat zich laat aanschouwen, een klein vissersplaatsje in het zuid-oosten van de stad Nagasaki, ingesloten tussen de bergen en de baai van Tachibana (橘湾, tachibana wan). In Mogi weet men bij elk gezicht nog de naam, en het aantal buitenlanders dat er verblijft is ten alle tijden op één hand te tellen. Momenteel zijn het er vier: de drie Chinese meisjes die in de plaatselijke fabriek werken en over wie menig verhaal de ronde gaat vanwege hun licht-arrogante gedrag -het zal het cultuurverschil zijn waar de Mogiërs aan moeten wennen- en ikzelf.

Maar het Mogi waar ik naar kijk, is een ander Mogi dan dat van gister of de dag daarvoor. De daken van de huizen om mij heen zijn wit, en in de tuin staat een kleine sneeuwpop bovenop een omgekeerd houten krat waarin gewoonlijk vis wordt vervoerd. Het sneeuwt.

Mogi (茂木, mogi) in het zuidoosten van Nagasaki. Het is slechts een gehucht, gemeten aan het aantal vierentwintig uur per dag geopende convenience stores (コンビニ, kombini) in de omgeving: nul. Wat maakt dat van Nederland, waar supermarkten al om acht uur sluiten..?

Mogi mag dan een gehucht zijn, de omgeving is prachtig. Beboste bergen aan de ene zijde, de zee aan de andere. Een klein vissersplaatsje is het, enigszins afgelegen van de grote stad maar prima bereikbaar via de tunnel die onder de Hollandse heuvel (オランダ坂, orandazaka) doorloopt.