Nagasaki, Japan. De temperatuur bereikt rond het middaguur 28 tot 30 graden, ‘s nachts koelt het af tot een graad of 24. “Zo, Rolf, jij hoeft niet te klagen,” hoor ik je zeggen.

Maar ik klaag wel.

Het is 28 tot 30 graden en ik ben doorweekt. Niet van het zweet. Het giet. Mijn sokken zijn sponzen die liters water kunnen opzuigen, of dat is wat ik geloofde toen ik ze uitwrong. Waar ik mijn broek drie minuutjes te drogen had gelegd, staan nu twee diepe plassen water, één voor iedere pijp. Mijn schoenen kan ik voorlopig niet aan.

En ik hield mijn paraplu echt stevig boven mijn hoofd.

In de wereld achter mijn raam is het er niet veel beter aan toe. Wegen zijn snelstromende rivieren, trappen watervallen. Af en toe verlicht een bliksemschicht de hemel, gevolgd door het luide gerommel van de donder. Volgens het weerbericht houdt dit noodweer tot vrijdag aan.

Dan besef je dat je midden in het regenseizoen (梅雨, tsuyu) zit.

Ik herinner het me als de dag van gister. “Ik ga elke dag voor jullie koken,” riep Matthias enthousiast voordat we naar Japan vertrokken, “elke dag!”. Van dat nobele streven kwam helaas vrij weinig: de keren dat hij het fornuis heeft aangeraakt is tot op heden op één hand te tellen.

Maar nu was het dan toch zover! Reiko, Matthias’ tutor, kwam langs en er zou gekookt worden. Indonesisch werd het, nasi goreng met babi ketjap en preitaart, gebaseerd op moeders recept.

Reiko keek met vrolijk glinsterende ogen toe terwijl onze Matipuuh (マティプー, matipū) de nasi op haar bord schepte. En geef haar eens ongelijk: het feestmaal smaakte heerlijk.

Matthias, volgende keer weer?

Bijna twee weken lang werden Nagasaki en het internationale studentenhuis (長崎大学国際交流会館, nagasaki daigaku kokusai kōryū kaikan) onveilig gemaakt door Tycho. Hij keerde terug naar Nederland als een echte 401′er, zoals zonder enige twijfel af te lezen valt uit de foto die vlak voor zijn vertrek genomen werd. We zullen hem missen.

Maar gelukkig hoeft Matthias nu niet meer op de bank te slapen…

Opeens lag er een folder van Pizza Crusa (ピザクルサ, piza kurusa) in de bus. Dat hadden we nog niet eerder gedaan — reden genoeg om het direct uit te proberen.

Twintig minuten na het telefoontje werd onze honger gestild met twee heerlijke pizza’s.

De Kerstman met een enorme zak vol cadeautjes? Welnee, het is Pyke die het beddengoed van Matthias voor de zoveelste keer gestolen heeft. Het is een constante strijd in kamer 401 van het internationale studentenhuis (長崎大学国際交流会館, nagasaki daigaku kokusai kōryū kaikan), ééntje die nog lang niet gestreden lijkt.